logo we have the choice

When the world needs us to sit together, listen and connect

25jan '18

Fotowedstrijd ‘Fotografieprijs Johan Van Steen’ – HOPE

Johan Van Steen, de levensgezel van Kristin Verellen die het leven verloor bij de aanslagen in Maalbeek op 22 maart 2016, was een student fotografie van GO! CVO COOVI, centrum voor volwassenenonderwijs van Scholengroep Brussel. De scholengroep besliste in overleg met Kristin Verellen om een jaarlijkse fotowedstrijd in te richten die zijn naam draagt met als doel de passioneel gedreven student fotografie aan te spreken en te motiveren om via fotografie waarden en maatschappelijke thema’s onder de aandacht de brengen.

Hier leest u er meer over

25jan '18

Ambassadeurs van de Vrede – Reportage

Kristin Verellen & Circles – We have the choice, Mohamed El Bachiri en Christophe Busch & Kazerne Dossin zijn op 14 december in de Markten in Brussel uitgeroepen tot Ambassadeurs van de Vrede 2017. Het was een mooie avond  met pakkende beelden en kernachtige woorden, met een lach en een traan, en vooral vanuit een verbondenheid die grenzen en verschillen overstijgt.

Een reportage op Facebook van de VRT
Een mooi verslag op de website van Pax Christi
En op kerknet 

25jan '18

Ambassadeurs voor de Vrede 2017

Kristin Verellen & Circles – We have the choice, Christophe Busch & Kazerne Dossin en Mohamed El Bachiri zijn door Pax Christi Vlaanderen uitgeroepen tot de nieuwe Ambassadeurs voor de Vrede. Op donderdag 14 december 2017 worden zij in Brussel in de bloemen gezet.

Meer lezen

9apr '17

Fotografie prijs Johan Van Steen

We kregen het goede nieuws dat de scholengroep Brussel een ‘Johan Van Steen fotografieprijs’ in het leven heeft geroepen. Deze staat open voor alle studenten fotografie die aan een instelling in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest les volgen. De thema’s zijn vrede, liefde en verdraagzaamheid.

Meer informatie op www.scholengroepbrussel.be 

(foto: Johan Van Steen)

29mrt '17

‘Mijn leven werd een clair-obscur’, een interview met Kristin Verellen in De Tijd

Kristin Verellen verloor een jaar geleden haar man, de amateurfotograaf Johan Van Steen, in de aanslag op Maalbeek. Bozar brengt een postuum eerbetoon in foto’s.

‘Ik sta hier omdat het vreselijk zou zijn als het offer van onze geliefden voor niets is geweest. Het is voor niets geweest als we met haat op haat reageren.’ Met die veerkrachtige woorden maakte Kristin Verellen in mei vorig jaar indruk op de herdenking van de terreuraanslagen in Brussel. Vandaag is het een jaar geleden dat ze haar man verloor bij de aanslagen in Maalbeek, nota bene op haar verjaardag. …

Lees het hele artikel hier. 

29mrt '17

Column – Editorial Rector VUB Caroline Pauwels in De Tijd

Let’s sing this song for Linda, Mustapha, Jean-Pierre, Fatima, Michel and Paul. Zo begint Arno zijn lofzang op Brussel, zijn en mijn bastaardstad die te klein is om een wereldstad te zijn, maar wel groot genoeg om de wereld in het klein te zijn. En dat is niet zonder gevaar, is gebleken.

Is de stad waar ik leef, woon en werk fundamenteel veranderd door de terroristische aanslagen van precies een jaar geleden? Is het überhaupt mogelijk om 22 maart 2016 in één adem te noemen met iets positiefs?

Ja, dat kan. Het is zelfs noodzakelijk. We hebben de voorbije weken tal van positieve verhalen kunnen lezen, beluisteren en bekijken die de aanslagen als rode draad hebben, maar die in schril contrast staan met de morbide motieven van de daders. Neem nu Kristin Verellen. Zij verloor haar levenspartner Johan bij de aanslag in metrostation Maalbeek. Het verdriet was immens, maar toch kiest ze niet voor de weg van wrok en wraak. Integendeel, ze is de drijvende kracht achter een bijzonder project, de Cirkels.

Het begon …

Lees het hele artikel hier

foto: Saskia Vanderstichele

24mrt '17

Viert de liefde: Getuigenis Kristin Verellen

22 maart
Dit is ook m’n verjaardag
Op eerste gezicht is er niets te vieren
En toch viert de liefde

De liefde
Het broze en onbreekbare lijntje dat ons verbindt met onze geliefden tot over de dood
De liefde die me nog dagelijks doet breken… in tranen
De liefde die me toch weer doet opstaan, met meer kracht dan er in dit lijf is
De liefde die ons uit onze schuilplaatsen doet komen om ons verdriet en hoop met elkaar te delen
De liefde die maakt dat we in elkaars ogen kunnen kijken en daar naast de ander ook onszelf zien
De liefde die maakt dat we elkaar kunnen ontmoeten over de verschillen heen
De liefde die maakt dat we gewoon ons zelf kunnen zijn, en zo ook de andere anders laten zijn.
Want zonder verschil geen echte ontmoeting. En zonder ontmoeting geen liefde.
De liefde ook die ons uit onze huizen doet komen om samen te komen in cirkels

Cirkels waarin we luisteren naar ons hart en onze stem laten horen
Cirkels waarin we ons zelf terugvinden in contact met elkaar en met de  stilte in ons en rondom ons
Cirkels waarin we ons herinneren dat samenzijn er is om ons te helen en niet om ons kapot te maken

We zijn geboren verbonden met de andere. In het begin zelfs één met onze moeder.

Het leven leert ons eerst autonoom te worden, en dan te leven in verbondenheid met elkaar.
Soms lijkt het dat we beide zaken kwijt zijn. Dat we terug hebben te leren onze autonomie te herwinnen en in verbondenheid de weg van ons leven te gaan.

Zodat het afscheid op het einde ons niet scheidt.
Zodat er in de zucht tussen geboorte en dood, een beetje liefde kan zijn en mag blijven.

Als we niet de keuze hadden over waar en hoe we op deze wereld zijn gekomen, dan hebben we alvast de keuze over hoe we onze weg naar het einde maken en welke herinnering we achterlaten bij de anderen.
Ja, we hebben de keuze.

Ik nodig jullie uit om elkaar en jezelf te onmoeten in één van de komende verbindende Cirkels van We have the choice.